چی بگم؟بگم آدم شدن سخته؟باز هم همون حرفای تکراریه همیشگی؟چه فایده؟!آره آدم شدن سخته و کسی که فقط بشینه(حتی راه هم نره) و بگه آدم شدن سخته، آدم نمیشه .کسی هم که تا آدم شدن فاصله ها داره کربلا راه نمیدن!به قول حاج همت کربلا رفتن خون میخواد.دوستام،همونایی که همیشه با هم بودیم و وقتی آب به هم میدادیم تو جواب میگفتیم:دست شما بی بلا،ایشالا بری کربلا...رفتن.همین دو سه روز پیش بود که رفتند.به همین راحتی جا موندم!

  دلم میخواد این کار رو انجام بدم.دلم میگه.دلم اینو میخواد!دلم اونو میخواد!فکر می کنم این حرفا برای هممون آشناست.یه سوال:مگه دل کیه که هر چی گفت بگی چشم؟!اصلاً این وسط چه کاره هست که نظر بده؟!بیاین یه جور دیگه نگاه کنیم.مثلا از خودمون بپرسیم:آهای فلانی!مطمئنی دلت میگه؟این مقدمه چینی رو کردم که بگم سعی کن فرق دلتو با نفست تشخیص بدی.دل خیلی پاکه.چیز بد نمی خواد.این نفسه که خیلی وقتا خودشو در قالب دل نشون میده و کاراشو توجیه میکنه.با دوستت الکی دعوات شد،زدی تو گوشش،میگن چرا زدی؟میگی دلم خواست!آخه دل که اینارو نمیخواد.دل سر جاش نشسته،بعضی وقتا(شاید هم خیلی وقت ها!)نفس میاد و تو خونه ی دل میشینه،اون وقت دلت کثیف میشه چیزهای خوب هم که میدونی جای کثیف نمیرن.پس خیلی مواظب دلت باش.امام صادق (ع)یه حدیث خوشکل دارن،می فرمایند:"دل حرم خداست،پس در حرم خدا جز خدا را جای مده."مواظب دلتون باشید.هر چند شبهای قدر گذشتند اما ماه میهمونی خدا هنوز تموم نشده،هنوز وقت هست،هنوز هم میشه...

خواستم خاطرات اردوی جهادی رو بنویسم.ولی به خودم گفتم از چی بنویسم؟از سحر 7 ساله که اون روز ظهر چون میهمان داشتند و غذا فقط به اندازه ی میهمانها بود ناهار نخورد یا اینکه چقدر دلش گیلاس میخواست و جدای از اینکه تو روستا گیلاس نبود پول نداشت کمپوتش رو هم بخره.از فاطمه ی 22 ساله بنویسم که فرهنگ رو مبل و لباسشویی اتوماتیک و موبایل و ماهواره می دونست یا معصومه ی معصوم 10 ساله که دلش میخواست دکتر بشه!ولی دلم میخواد از شب نیمه ی شعبان اونجا بنویسم.که با یه توفیق اجباری! به خاطر قطع برق تو حیاط مدرسه و زیر نور ماه آل یاسین خوندیم.دعای کمیلی که نیمه شبش تو مسجد روستا خوندیم رو هیچ وقت فراموش نمی کنم.اون شب کلی با آقا دعوام شد!گفتم آخه با معرفت،ما هیچی،چه طور دلت میاد سحر،سمانه،معصومه،فرزانه،فاطمه و بقیه ی بچه ها رو تنها بذاری؟میدونم که نذاشتی ولی اینا میخوان دست مهر یه پدر بالا سرشون باشه.پدری که کتکشون نزنه.پدری که دختر رو هم یه انسان بدونه...خلاصه اون شب جای همتون خالی بود!

سلام به همه ی دوستان همراه و همدل.بعد از یه وقفه طولانی بالاخره دست به قلم! شدم تا بنویسم.تو این مدت به خیلی چیزا فکر کردم که بنویسم ولی حالا که دست به کار شدم میخوام قبل از هر چیز از جهاد بنویسم.حدود یک هفته اردوی جهادی بودم.البته با یه گروه که همه بار اولی بودیم.برخلاف  بیشتر این اردوها که کارهای سازندگی صورت میگیره بنا به تخصص گروه ما کارهای بهداشتی_درمانی انجام میداد.بنده هم شخصاً سر و کارم با کودکان بود و کلی باهاشون بازی کردم!تو این مدت خیلی چیزا رو یاد گرفتم که بیشترشون گفتنی نیستند ولی یه قسمتهاییش رو براتون می نویسم:درد و رنج مردم رو که می دیدم با خودم میگفتم :هی!بی عدالتی رو ببین.محرومیت رو ببین.چیری که بیشتر از همه دل من رو به درد اورد این بود که با وجود فقر مالی و مشکلات بهداشتی(نداشتن حمام و ...)مشکلات فرهنگی اونجا بیداد میکرد.غرب زدگی رو به شکل بسیار بارزتر و شدیدتر از خیابون های خودمون تو محله های خاکی روستا میشد دید!به این فکر میکردم که کدوم یک از مسئولین وقتی اولین لقمه ی غذاشون رو میخوان بخورن یادشون به این محرومین میفته؟همش هم نگیم مسئولین.خودم چقدر یادم میفته؟راستی تا حالا بهش فکر کردین...؟

 و کلام آخر:شادی روح امام و شهدا صلوات...