اعمال لیله الرغائب

بدان كه شب جمعه اول ماه رجب را لیله الرغائب مى ‏گویند و از براى آن عملى از حضرت رسول صلى الله علیه و آله وارد شده با فضیلت بسیار كه سید در اقبال و علامه در اجازه بنى زهره نقل كرده ‏اند از جمله فضیلت او آنكه گناهان بسیار به سبب او آمرزیده شود و آنكه هر كه این نماز را بگزارد چون شب اول قبر او شود حق تعالى بفرستد ثواب این نماز را به سوى او به نیكوتر صورتى با روى گشاده و درخشان و زبان فصیح پس با وى گوید اى حبیب من بشارت باد تو را كه نجات یافتى از هر شدت و سختى گوید تو كیستى به خدا سوگند كه من رویى بهتر از روى تو ندیدم و كلامى شیرین ‏تر از كلام تو نشنیده‏ ام و بویى بهتر از بوى تو نبوییدم گوید من ثواب آن نمازم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجا آوردى آمدم امشب به نزد تو تا حق تو را ادا كنم و مونس تنهایى تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دمیده شود من سایه بر سر تو خواهم افكند در عرصه قیامت پس خوشحال باش كه خیر از تو معدوم نخواهد شد هرگز و كیفیت آن چنان است كه روز پنجشنبه اول آن ماه را روزه مى‏دارى چون شب جمعه داخل شود ما بین نماز مغرب و عشاء دوازده ركعت نماز مى‏گزارى هر دو ركعت به یك سلام و در هر ركعت از آن یك مرتبه حمد و سه مرتبه إنا أنزلناه و دوازده مرتبه قل هو الله أحد مى ‏خوانى و چون فارغ شدى از نماز هفتاد مرتبه مى‏ گویى: ‏اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ النَّبِیِّ الْأُمِّیِّ وَ عَلَى آلِهِ (وَ آلِ مُحَمَّدٍ )پس به سجده مى ‏روى و هفتاد مرتبه مى ‏گویى: ‏سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الْمَلاَئِكَهِ وَ الرُّوحِ‏پس سر از سجده بر مى ‏دارى و هفتاد مرتبه مى ‏گویى: ‏رَبِّ اغْفِرْ وَ ارْحَمْ وَ تَجَاوَزْ عَمَّا تَعْلَمُ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِیُّ الْأَعْظَمُ‏پس باز به سجده مى ‏روى و هفتاد مرتبه مى ‏گویى: ‏سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الْمَلاَئِكَهِ وَ الرُّوحِ‏پس حاجت خود را مى ‏طلبى كه إن شاء الله برآورده خواهد شد

مناجات التائبین

1- إِلَهِی أَلْبَسَتْنِی الْخَطَایَا ثَوْبَ مَذَلَّتِی وَ جَلَّلَنِی التَّبَاعُدُ مِنْكَ لِبَاسَ مَسْكَنَتِی‏
خدایا خطا و گناهان، مرا لباس خوارى و ذلت پوشانیده و دورى تو جامه عجز و بینوایى بر تنم انداخته

2-وَ أَمَاتَ قَلْبِی عَظِیمُ جِنَایَتِی فَأَحْیِهِ بِتَوْبَهٍ مِنْكَ یَا أَمَلِی وَ بُغْیَتِی وَ یَا سُؤْلِی وَ مُنْیَتِی‏

و جنایت بزرگ )هواى نفس پرستى( مرا دل مرده ساخته تو اى خدا از رجوع به لطف و كرمت باز این مرده دلم زنده گردان اى مقصد و مقصود و مطلوب و آرزوى من،

3-فَوَعِزَّتِكَ مَا أَجِدُ لِذُنُوبِی سِوَاكَ غَافِراً وَ لاَ أَرَى لِكَسْرِی غَیْرَكَ جَابِراً
قسم به عزتت كه من كسى كه گناهانم را ببخشد غیر تو نمى‏دانم و آنكه در هم شكستگیهاى امورم را جبران كند جز تو نمى‏بینم

4-وَ قَدْ خَضَعْتُ بِالْإِنَابَهِ إِلَیْكَ وَ عَنَوْتُ بِالاِسْتِكَانَهِ لَدَیْكَ‏
من با آه و ناله و كمال خضوع به درگاهت آمده‏ام و به خوارى و مذلت بسویت رو آورده‏ام

5-فَإِنْ طَرَدْتَنِی مِنْ بَابِكَ فَبِمَنْ أَلُوذُ وَ إِنْ رَدَدْتَنِی عَنْ جَنَابِكَ فَبِمَنْ أَعُوذُ
پس اگر تو مرا از در برانى دیگر به كه رو آرم و اگر تو مرا در كنى به كه پناه برم‏

6-إِلَهِی هَلْ یَرْجِعُ الْعَبْدُ الْآبِقُ إِلاَّ إِلَی مَوْلاَهُ أَمْ هَلْ یُجِیرُهُ مِنْ سَخَطِهِ أَحَدٌ سِوَاهُ‏
خدایا آیا بنده گریخته به جایى جز به درگاه مولایش رجوع تواند كرد یا از خشم و غضب مولایش غیر او احدى حمایتش تواند نمود

7-إِلَهِی إِنْ كَانَ النَّدَمُ عَلَی الذَّنْبِ تَوْبَهً فَإِنِّی وَ عِزَّتِكَ مِنَ النَّادِمِینَ‏
خدایا اگر پشیمانى از گناه توبه است قسم به عزتت كه من از پشیمانانم

8-وَ إِنْ كَانَ الاِسْتِغْفَارُ مِنَ الْخَطِیئَهِ حِطَّهً فَإِنِّی لَكَ مِنَ الْمُسْتَغْفِرِینَ لَكَ الْعُتْبَى حَتَّى تَرْضَى‏

و اگر استغفار و طلب آمرزش كردن موجب محو گناه است )به لطفت( من از آمرزش طلبانم تو را سزد كه )بر ما( عتاب كنى تا باز خوشنود گردى

9-إِلَهِی أَنْتَ الَّذِی فَتَحْتَ لِعِبَادِكَ بَاباً إِلَى عَفْوِكَ سَمَّیْتَهُ التَّوْبَهَ
خدایا تویى كه درى از عفو و بخششت به روى بندگان باز كردى و نامش توبه نهادى

10-فَقُلْتَ تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَهً نَصُوحاً فَمَا عُذْرُ مَنْ أَغْفَلَ دُخُولَ الْبَابِ بَعْدَ فَتْحِهِ‏
و )در كتابت( فرمودى اى بندگان به درگاه من به توبه با حقیقت باز آیید )تا از گناهانتان درگذرم( پس عذر آنكه از این در كه باز كردى غافل است چه خواهد بود

11-إِلَهِی إِنْ كَانَ قَبُحَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْیَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ‏
اى خدا اگر گناه از من زشت است عفو از تو زیباست‏

12-إِلَهِی مَا أَنَا بِأَوَّلِ مَنْ عَصَاكَ فَتُبْتَ عَلَیْهِ وَ تَعَرَّضَ لِمَعْرُوفِكَ فَجُدْتَ عَلَیْهِ‏
اى خدا من اولین بنده نیستم كه گناه كرده از او درگذشتی و به درگاه كرمت آمد و به او احسان كردى

اى خدا زبانها از بلوغ به حد ثنا و ستایشى كه سزاوار توست قاصر و عقلها از ادراك كنه جمالت عاجز است

و دیده‏ها از نزدیكى به انوار جمالت خسته و نابینا و براى خلق راهى به مقام معرفتت الا به اظهار عجز از معرفتت قرار ندادى